امانوئل ماکرون و زخم های استعمار الجزایر – تللام


ماکرون در اعتراف به نقض حقوق بشر بیش از سایر اسلاف خود پیش رفته است

ماکرون در اعتراف به نقض حقوق بشر بیش از سایر اسلاف خود پیش رفته است

نگرش فرانسه مبنی بر عذرخواهی نکردن از الجزایر برای جنایاتی که در طی استعمار این کشور آفریقایی در قرن گذشته انجام شد ، سوالی را ایجاد می کند که پاسخ دادن به آن در مورد زخم هایی که هنوز بین پاریس و الجزایر ادامه دارد دشوار است.

رئیس جمهور امانوئل ماکرون در عزم خود برای تلاش برای تحقیق ، بیش از هر یک از پیشینیان خود پیش رفت و نقض حقوق بشر را که فرانسه در الجزایر طی 132 سال مرتکب شده بود ، تصدیق کرد.

روز چهارشنبه ، ماکرون نسخه ای از گزارش 150 صفحه ای را که درباره الجزایر پرسید ، از بنیامین استورا ، مورخ مشهور فرانسوی ، یک متخصص آفریقای شمالی دریافت کرد.

در میان سایر توصیه ها ، استورا پیشنهاد ایجاد یک کمیسیون مشترک فرانسه و الجزایر را برای ترویج اقدامات یادآوری و حقیقت ، همانطور که قبلاً در سایر کشورها انجام شده است ، داد.

با این حال ، ریاست جمهوری فرانسه گفت که برای جنگ هشت ساله ای که به استعمار فرانسه پایان داد ، “نه پشیمانی و نه عذرخواهی خواهد شد” ، اگرچه یک سری اقدامات سازش برنامه ریزی شده بود.

ماکرون در جریان مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری خود در سال 2017 گفت که استعمار در الجزایر “جنایتی علیه بشریت” است.

جنگ الجزایر برای استقلال پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال 1945 ، هنگامی که فرانسوی ها قول دادند خودمختاری بیشتری به این کشور آفریقای شمالی بدهند ، تحقق پیدا کرد ، یک فشار قاطع را تحمل کرد.

پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال 1945 ، هنگامی که وعده های فرانسه مبنی بر اعطای خودمختاری بیشتر به این کشور آفریقای شمالی عملی نشد ، مبارزه الجزایر برای استقلال فشار مهمی به خود گرفت.

در سال 1954 ، جبهه آزادیبخش ملی الجزایر (FLN) جنگ چریکی را آغاز کرد و خواستار به رسمیت شناختن سازمان ملل شد. حملات اصلی آن در جریان به اصطلاح نبرد الجزایر ، بین سالهای 1956 و 1957 صورت گرفت.

نیروهای فرانسوی متشکل از حدود 500000 سرباز بعداً با تکنیکهای سرکوبگرانه کنترل پایتخت الجزایر را بدست آوردند.

در سال 1959 ، با اوج گرفتن جنگ ، رهبر فرانسه ، شارل دوگل ، اعلام كرد كه الجزاير حق دارد كه با انتشار جواب الجزايرهاي متولد فرانسه كه مخالف استقلال بودند ، آينده خود را رهبري كند.

علی رغم اقدام به کودتا توسط اعضای ارتش فرانسه ، توافق نامه ای در 3 ژوئیه 1962 امضا شد که الجزایر از طریق آن به استقلال رسید.

برای تحلیلگر آبراهام زیلبرمن ، “چیزی وجود دارد که مکتب فرانسوی نامیده می شود. این گروهی از افسران آن کشور بودند که سربازان کشورهای مختلف را برای سرکوب ، ناپدید شدن و قتل آموزش می دادند. “

“این روشهای سرکوبی بود که در الجزایر علیه گروههای مخالف الجزایری-عربی اعمال شد. آنها این روش را به کسانی که می خواستند به آنها بیاموزند ارائه دادند. این به خوبی در مدرسه آمریکایی پاناما که در بخش آمریکایی بود منعکس شد. کانال “زیلبرمن به تلام گفت.

این تحلیلگر ، استاد تاریخ معاصر در دانشگاه بوینس آیرس ، متخصص هولوكاست ، اشاره كرد كه برخی از این فنون در دوران دیكتاتوری نظامی-نظامی بین سالهای 1976 و 1983 نیز در آرژانتین مورد استفاده قرار گرفت ، هرچند كه هشدار داد. وی ، “با تفاوت های ظریف هر کشور “.

جنگی که فرانسه در الجزایر به راه انداخته همچنان یک صفحه بسیار دردناک در حافظه میلیون ها فرانسوی و الجزایری است

وی گفت: “فرانسه مستعمره ای را كه می خواست مستقل شود سرکوب می كند ؛ از طرف دیگر آرژانتین كودتایی با یك دیكتاتوری بود. در الجزایر ، فرانسه دموكراسی بود كه از این روش برای خاموش كردن شورش استفاده می كرد.

زیلبرمن خاطرنشان كرد كه “حتی ارتش فرانسه یك سازمان افراطی به نام OAS (سازمان مسلح مخفی ، یك گروه راست افراطی در ارتش فرانسه) ایجاد كرد ، كه سعی داشت مانع عقب نشینی فرانسه از الجزایر شود.”

دیکتاتور سابق رینالدو بیگنون (1982-1983) ، بعداً به دلیل مسئولیت خود در برنامه کندور به 20 سال زندان محکوم شد ، یک بار در میان سایر احکام گفت که مربیان فرانسوی روش آدم ربایی ، شکنجه و اعدام مخفیانه را به ارتش آرژانتین آموزش داده اند. مردم.

تخمین زده می شود که حداقل 7 میلیون نفر در فرانسه هنوز به طور مستقیم تحت تأثیر روابط خانوادگی یا سرنوشت این کشور آفریقایی قرار دارند.

بيگنون در بيانيه اي در مطبوعات در 2 سپتامبر 2003 گفت كه هيچ تفاوتي بين جنگ به اصطلاح در الجزاير و سرکوب ديكتاتوري ارتش آرژانتين وجود ندارد.

وی گفت: “این یک کپی بود. اطلاعات ، شبکه ای از سرزمین ها به مناطق تقسیم شده است. تفاوت این است که الجزایر مستعمره بود و کشور ما در این کشور.”

بیگنون همچنین تأیید کرد که “این تفاوت در ماده است ، اما در کاربرد دکترین شکل نیست. فرانسوی ها (مربیان) سخنرانی و مشورت می کردند. آنها برای چیزی در اینجا بودند. آنها حقوق لذت را دریافت نمی کنند.

جنگی که فرانسه در الجزایر به راه انداخته همچنان یک صفحه بسیار دردناک در حافظه میلیون ها فرانسوی و الجزایری است.

تخمین زده می شود که حداقل 7 میلیون نفر در فرانسه هنوز مستقیماً تحت تأثیر روابط خانوادگی یا سرنوشت این کشور آفریقایی قرار دارند.



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *